Je kunt ook Pippi zijn zonder vlechten
In juli 2016 werd ik geopereerd aan borstkanker. Er werd een knobbel van 2,3 cm verwijderd, samen met 250 ml borstweefsel uit mijn rechterborst en alle lymfeklieren in mijn rechteroksel. Om een terugkeer te voorkomen, moest ik 18 weken chemotherapie en 5 weken bestraling ondergaan.
Ik had bijna 50 jaar lang haar, dus het was verdrietig om te beseffen dat de chemobehandeling ervoor zou zorgen dat ik het zou verliezen.
"Tja. Het heeft geen zin om daarover te huilen." dacht ik. Als ik mijn haar toch niet kan houden, kunnen anderen er dan misschien plezier van hebben? Ik zoek op internet: Waar kan ik terecht om haar te doneren? Ik vind niets. Vreemd eigenlijk.
De eerste chemobehandeling
Na de eerste chemobehandeling - toen ik mijn haar bijna niet durfde te borstelen uit angst dat het zou uitvallen - zag mijn haar er zo uit. Een gigantische paardenstaart-vogelnest.
Na de tweede chemobehandeling, 3 weken later, werd het vogelnest groter. Ik werd elke ochtend wakker en had grote plukken verward haar rondom in bed liggen. "Jammer dat ik het niet heb weggegeven voordat het helemaal onmogelijk werd om er nog iets mee te doen."
Ik ontmoet andere vrouwen met borstkanker. We zijn allemaal min of meer kaal, dus na verloop van tijd was ik er klaar voor om de trieste restjes van mijn haar af te laten scheren. In oktober pakte mijn man de tondeuse en maakte er korte metten mee: weg met het vogelnest. Wat is het koud aan uw hoofd als u geen haar meer heeft! Koud. Koud. Koud! Ik draag mutsen, sjaals en capuchons. Ik slaap met een muts op om niet te kou te vatten.
In winkels word ik goed in het herkennen van anderen zonder haar door chemotherapie. We hebben naast het ontbrekende haar ook zo'n heel bijzondere grijze huidkleur. We knikken beleefd naar elkaar en glimlachen.
De chemobehandeling eindigt in november 2016 en 2 maanden later begint het eerste korte haar weer op mijn hoofd te verschijnen. Heerlijk om niet meer de hele tijd te hoeven rillen! Weg met de slaapmuts.
In februari, mei en november 2017 zag mijn haar er zo uit:
In het begin was het helemaal grijswit, en pas later werd het steeds roder met grijze strepen erin. Grappig genoeg is mijn haar versie 2 aanzienlijk dikker dan vroeger. Het is een echte manenbos geworden!
Een haardonatie in 2018
In januari 2018 begin ik bij het Deense drakenbootteam van overlevenden van borstkanker. Wanneer er nieuwe mensen bij het team komen en we niet meer weten wie iemand is, helpen omschrijvingen als: "op Facebook heeft ze krullen" of: "dat is die met dat ... haar" niet echt. Dan wordt glashelder dat haar ontzettend veel betekent. Zowel voor ons zelfbeeld als voor het beeld dat anderen van ons hebben. Want het is vaak het haar waar we het eerst naar grijpen wanneer we elkaars uiterlijk beschrijven.
In juli 2018 is het drakenbootteam in Florence voor een internationale drakenbootwedstrijd. Het is vreselijk warm en ik ben voortdurend buiten adem en moe. Eenmaal thuis blijf ik buiten adem.
In augustus word ik met spoed opgenomen op de longafdeling, waar artsen kunnen zien dat er vocht rond mijn rechterlong zit. Er wordt een weefselmonster opgestuurd voor analyse, en een week later is duidelijk dat mijn borstkanker is uitgezaaid. Nu ben ik dus 'gezegend' met borstkanker die zich onder andere heeft verspreid naar lever, botten en rechterlong.
Ik heb sinds augustus 2018 verschillende soorten chemobehandeling gehad en had het geluk dat de chemobehandeling mijn haar niet aantastte. In januari 2020 stap ik over op een nieuw type chemobehandeling waarvan haaruitval een bijwerking is.
Opnieuw wil ik mijn haar graag doneren, nu ik het toch zelf niet kan behouden.
En wat kun je dan geluk hebben!
Tijdens mijn hele kankertraject heb ik geblogd. Een lieve medewerker van Toftild reageert op de blog dat ik mijn haar heel graag mag doneren aan Love is in the Hair. Ik vind een kapper in Hillerød die aan het project meedoet.
Na 3 jaar zonder knipbeurt kan ik mijn haar bijna in een knot doen! Na het knippen is het een ultrakort kapsel geworden dat maximaal 2-3 weken houdt voordat de rest van het haar verdwijnt. En niet te vergeten: 5 vlechten die haarwerken kunnen worden!
Ik zie er niet naar uit om weer kou te lijden. Daar staat tegenover dat het me onbeschrijfelijk blij maakt dat mijn chemohaar anderen ten goede komt. Het voelt (en voelde) als zo'n verspilling om het zomaar weg te gooien.
Lieve vlechten!
Goede reis!
Lieve groet, Ulla
