Tweede haardonatie van Christina
Sinds ik klein was, kreeg mijn haarkleur enorm veel aandacht. Heel veel volwassenen complimenteerden mijn haar en vertelden me keer op keer hoe gelukkig ik was met zo’n mooie kleur. Ik raakte gewend aan die opmerkingen, maar ik begreep ze niet. Ik begreep niet waarom mijn rode haar bijzonder of speciaal zou zijn. En het werd niet makkelijker te begrijpen toen ik eenmaal naar school ging. In mijn schooltijd bleef mijn haar namelijk onderwerp van veel opmerkingen van de andere kinderen. Maar de kinderen daar – vooral de jongens – spraken er op een andere manier over, en na verloop van tijd werd de kleur gebruikt als middel om te pesten. Ik werd allerlei bijnamen genoemd, zoals “Roodkapje”, “Aardbeienhoofd”… maar er werden ook veel grovere woorden gebruikt. Daarom moet ik eerlijk toegeven dat ik jarenlang heb gewenst dat mijn haar een heel gewone en minder opvallende kleur had gehad.
Ook al is het "maar" haar, voor de meeste mensen betekent het best veel. We verzorgen het, kleuren het en laten het in verschillende kapsels knippen, afhankelijk van onze stemming. Mijn indruk is dat de meesten van ons een mening hebben over ons haar, en dat we er zelfs door beïnvloed kunnen worden als we van huis gaan met een "bad hair day". Haar is een deel van onze uitstraling en persoonlijke expressie, net als de kleding die we kiezen om te dragen. Voor sommigen voelt het zelfs als een deel van hun persoonlijkheid. Dat herken ik bij mezelf, en ik kan me gemakkelijk voorstellen welke invloed het op mij zou hebben als ik plotseling mijn volle haardos niet meer had, iets wat altijd bijzonder voor mij is geweest.
Ik ben geboren en opgegroeid in Aalborg en kende de kapsalon en pruikenwinkel van Toftild al altijd. In 2017 vertelde mijn vriendin dat ze overwoog haar haar te doneren aan dit project waar Toftild mee bezig was. Dat zette mij ook aan het denken. Ik was sowieso al een groot voorstander van hergebruik en van dingen doorgeven, dus toen ik hoorde dat haar op die manier hergebruikt kan worden tot vreugde en voordeel van anderen, twijfelde ik geen moment. Ik had volop haar dat ik zelf niet nodig had. In december 2017 ging ik daarom naar mijn lokale kapper in Horsens en vroeg ik haar 30 cm af te knippen, zodat het opgestuurd en gedoneerd kon worden aan het project "Love is in the hair". Ik houd van de gedachte dat mensen die hun eigen haar hebben verloren – en misschien ook een deel van hun persoonlijkheid en uitstraling – de mogelijkheid hebben om een mooie en natuurlijke pruik te krijgen en zich hopelijk weer iets meer zichzelf te voelen.
Persoonlijk ben ik geboren onder een gelukkige haarster, want mijn haar groeit vrij goed. Daarom koos ik er in december vorig jaar – precies twee jaar na de eerste donatie – opnieuw voor om mijn haar te laten knippen en nog een donatie te doen voor dit prachtige doel.
