13-jarige Alberte vertelt openhartig over alopecia
Ik heet Alberte, ik ben 13 jaar oud en ik heb alopecia
Ik was 2,5 jaar oud toen ik alopecia kreeg. Toen wist ik niet wat het was, en mijn vrienden merkten het ook niet op.
Mijn moeder en vader hebben verteld dat de dermatoloog had gezegd dat ik er waarschijnlijk niet op moest rekenen dat mijn haar terug zou komen. Maar ik had geluk. Vanaf ongeveer mijn 4e tot mijn 10e had ik lang haar en slechts een paar kleine plekken die met mijn eigen haar bedekt konden worden.
Toen ik 11,5 jaar was, werden mijn plekken steeds groter, dus kreeg ik extensions die mijn kale plekken konden bedekken. Helaas had ik de pech dat ik mijn been brak, waardoor het moeilijk werd om ze te onderhouden, en daarom moesten we ze eraf knippen.
Ik voelde me anders
Toen ik hersteld was van mijn gebroken been, gingen we opnieuw kijken of ik nieuwe extensions kon krijgen. Maar mijn haaruitval was veel te groot geworden, waardoor er eigenlijk geen haar meer was om ze aan vast te maken. Ik was daar heel verdrietig over, want ik voelde me heel anders. Tegelijkertijd mocht ik ook een pruik passen, maar dat was een pruik voor volwassenen, dus die zat niet erg goed, en bovendien kreeg ik te horen dat ik al mijn eigen haar moest verwijderen. Dat wilde ik absoluut niet. Ik wilde graag het haar behouden dat ik nog had.
Het was een heel moeilijke tijd voor mij en ik had eigenlijk helemaal geen zin om naar school te gaan of ergens anders heen te gaan, omdat ik het gevoel had dat iedereen naar mij keek en over mij praatte. Helaas ben ik ook uitgescholden, onder andere voor monnik en kankervrouw. Ik heb excuses gekregen van die personen, maar toch doet het nog steeds pijn om zulke dingen genoemd te worden.
Pruiken voor kinderen
Mijn moeder zocht uit wat de mogelijkheden waren en zo kwamen we bij Toftild terecht, waar mijn moeder een e-mail stuurde (red. gratis e-mailconsult) met foto's van mij en we kregen snel antwoord dat ze ons graag wilden ontmoeten.
Het was een hele fijne ervaring en ik mocht heel veel verschillende pruiken passen – pruiken die voor kinderen waren gemaakt. Ik werd gewoon zó blij toen ik ze opzette en ze gewoon pasten, en ik twijfelde geen moment eraan dat ik een pruik wilde. Vooral omdat het niet nodig was om mijn eigen haar af te nemen.
Ik merkte al vanaf dag één dat ik zekerder van mezelf was geworden en ik ben veel blijer met mijn pruik.
Toen ik thuiskwam nadat ik mijn pruik had gekregen, moest ik gelijk even op de trampoline springen om te checken of die goed bleef zitten, omdat ik aan trampolinespringen doe. Ik kwam erachter dat hij niet blijft zitten (waarschijnlijk omdat ik nog steeds mijn eigen haar eronder heb), maar ik heb er geen probleem mee om zonder mijn pruik te sporten, want ik weet dat ik Alberte ben, zowel met als zonder pruik.
Ik hoop dat ik door mijn verhaal te delen anderen kan laten zien dat je, ook al heb je alopecia, nog steeds gelukkig kunt zijn.
De beste keuze die ik heb gemaakt, is dat ik een pruik heb gekregen.
