Je mag mijn haar hebben. Ik weet alleen niet hoe dat moet.

Ik heet Kiki en leef vandaag met alopecia en dunner wordend haar.

In het voorjaar van 2024 begon ik voor het eerst te merken dat er iets niet meer was zoals vroeger.

Ik verloor veel haar, en toen ik bij de kapper was, ontdekte zij een klein plekje zonder haar achter op mijn hoofd - ongeveer zo groot als een munt van 1 kroon.

Lange tijd gebeurde er niet zoveel. Maar in de loop van de zomer van 2025 werd mijn haar duidelijk dunner, en groeide de plek uit tot ongeveer 9 x 9 cm. Later ontdekte ik ook een kleinere plek bij mijn slaap.

Gelukkig had ik van mezelf al vrij dik haar, dus voorlopig kan ik de plekken nog bedekken met mijn bovenste haarlaag als ik het op een bepaalde manier in model breng. Maar ook al is het niet per se zichtbaar voor anderen, het houdt me toch erg bezig.

Ik heb er bijvoorbeeld een gewoonte van gemaakt om een pet op te zetten wanneer ik naar buiten ga tussen veel mensen.

Wanneer mensen reageren

Wanneer je anderen vertelt dat je haar verliest, reageren mensen heel verschillend.

Sommigen zeggen dat je gewoon moet ontspannen - dat het vast stress is en dat het wel weer terugkomt. Anderen vergelijken het met haaruitval tijdens een zwangerschap.

En dan zijn er nog degenen die eigenlijk niet goed weten wat ze moeten zeggen.

Ik heb ook reacties meegemaakt die meer pijn deden.

Een keer gaf ik een vriend een knuffel. Daarna klaagde hij erover dat hij haar op zijn kleding had gekregen - en daardoor voelde ik me vies.

Iemand anders zei rechtuit dat ik toch al niet zo mooi was - en dat niemand een kale vriendin zou willen.

Die opmerking raakte me diep. Zo diep zelfs dat ik daarna stopte met anderen over mijn haaruitval te vertellen.

 

Alleen staan met de vragen

Tegelijkertijd merkte ik hoe moeilijk het kan zijn om antwoorden te vinden.

Wanneer haar begint te veranderen of uit te vallen, komen daar veel vragen bij kijken - en niet altijd duidelijke verklaringen.

Gaandeweg ontdekte ik dat wat ik meemaak alopecia heet, waarbij het haar in plekken kan uitvallen.

Maar zelfs met die kennis bleef ik nog steeds met veel vragen achter.

En met het gevoel dat ik er best alleen in stond.

 

Een heel andere reactie

Onlangs heb ik toch de moed verzameld en een vriend over mijn haaruitval verteld.

Het is een vriend die toevallig dezelfde haarkleur heeft als ik. Dezelfde lengte. Bijna hetzelfde haartype.

Toen ik het hem vertelde, keek hij me alleen maar aan en zei - helemaal zonder aarzeling:

“Je mag mijn haar hebben. Ik weet alleen niet hoe dat moet.”

Ik kreeg tranen in mijn ogen en werd helemaal stil.

Want soms is steun niet ingewikkeld.
Het is gewoon een mens die meent wat hij zegt.

 

Als mijn verhaal anderen kan helpen

Ik heb ervoor gekozen mijn verhaal te delen, omdat ik hoop dat het voor wat meer begrip kan zorgen.

Veel mensen brengen haaruitval vooral in verband met stress of kanker. Maar er zijn ook andere redenen waarom haar kan veranderen of kan beginnen uit te vallen - onder andere alopecia.

Als mijn ervaring ervoor kan zorgen dat al is het maar een paar mensen even stilstaan en nadenken over hoe we praten tegen mensen die haaruitval meemaken, dan is het voor mij waardevol om dit te vertellen.

- Kiki P.

Wilt u meer weten?

Als u - net als Kiki's vriend - hebt gedacht: “Ik zou graag willen helpen, ik weet alleen niet hoe”, dan kunt u onze gids over haardonatie hier ook vinden:
Zo doneert u haar

Eén donatie is namelijk niet genoeg om een haaroplossing te maken voor iemand die zijn of haar haar mist.
Daarvoor zijn meestal 4-6 donaties nodig.