Maar... het groeit toch weer aan.
Iben is 8 jaar. En in januari 2026 koos zij ervoor om haar haar voor de derde keer te doneren.
Sommige zinnen raken u recht in het hart. Onlangs zei Iben heel vanzelfsprekend:
“Ik weet natuurlijk niet of ik ooit zelf nodig zal hebben dat iemand mij haar geeft.”
Het begon met haar grote zus
Het verhaal begon een paar jaar geleden, toen Ibens grote zus Naja hoorde over de dochter van mijn vriendin, die op jonge leeftijd leukemie had gehad en tijdens de behandeling al haar haar verloor.
Dat maakte diepe indruk op Naja. Zo veel indruk zelfs, dat zij besloot haar haar te doneren.
En dat werd het begin van iets waarvan wij nooit hadden gedacht dat het zo zou groeien.
Eerste en tweede donatie
In 2021 doneerde Iben haar haar voor het eerst - samen met Naja.
Het was niet iets waartoe zij werd overgehaald. Integendeel. Ze was er helemaal zeker van. Ze wilde graag iets doorgeven.
Toen zij er in 2023 voor koos om het opnieuw te doen, was het duidelijk dat het niet alleen een lieve gedachte was. Het was haar eigen beslissing geworden. Iets waar zij zelf verantwoordelijkheid voor had genomen. Iets wat zij belangrijk vond.
Derde donatie - januari 2026
En toen doneerde Iben deze januari 2026 voor de derde keer.
Toen de kapper haar haar zou knippen, lette die heel goed op en zei dat Iben niet verdrietig mocht worden.
Maar Iben keek haar gewoon aan en zei:
“Maar… het groeit toch weer aan.”
En zo heeft zij er de hele tijd in gestaan.
Ze heeft er geen seconde spijt van gehad. Ze is blij met haar korte haar - en ze voelt zich er inmiddels zelfs zo vertrouwd mee dat ze nu vastbesloten is om het zelf te leren verzorgen.
Grote gedachten van een klein meisje
We hebben hier thuis veel gesprekken gehad over doneren - zowel haar als organen.
Zowel vader als moeder staan geregistreerd als orgaandonor, en we hebben altijd gesproken over het feit dat u in het leven hulp nodig kunt hebben.
En als u graag iets wilt kunnen ontvangen wanneer u het nodig heeft, dan moet u ook zelf geven wanneer u dat kunt.
Voor ons is dat naastenliefde.
En dat is iets wat wij onze kinderen graag willen meegeven.
Iben weet dat zij een verschil maakt.
En zij weet dat er ergens iemand zit die blij zal zijn met wat zij heeft gegeven.
Ze is een klein meisje met een sterke wil - en als ze zich iets voorneemt, dan doet ze het ook.
Ik kan maar één ding zeggen:
Ik ben een heel trotse moeder.
– Karina, moeder van Iben en Naja
